Filmhuis Buitenfilm: En Fanfare

Er zijn maar weinig talen zo universeel als de taal van muziek. Het is natuurlijk een dooddoener van jewelste, maar muziek verbindt. Waar ter wereld je ook opgroeit, de taal van muziek spreken we allemaal. Muziek overstijgt muren en grenzen, zowel zichtbare als onzichtbare. Met een instrument kun je onuitgesproken gevoelens vertalen en uitdrukken; een huilende gitaar echoot de emoties van de muzikant die hem bespeelt, rechtstreeks vanuit zijn ziel. Muziek speelt een cruciale rol in de Franse feelgoodfilm ‘En fanfare’ (2024), de vierde speelfilm van Emmanuel Courcol. Net als in zijn vorige film, ‘Un triomphe’ uit 2020, is kunst de lijm die mensen die op het eerste gezicht veel van elkaar verschillen, aan elkaar verbindt. Draaide het toen om een acteur die met een groep gedetineerden aan de slag ging om een toneelstuk op te voeren, in ‘En fanfare’ bindt hun gedeelde passie voor muziek twee van elkaar vervreemde broers weer samen, met een even wrange als hartverwarmende climax tot gevolg.

De feelgoodfilm EN FANFARE is zowel hartverwarmend als hartverscheurend, en een groot bioscoopsucces in Frankrijk en België. De film laat zien hoe muziek mensen verbindt, en hoe onwaarschijnlijke familiebanden kunnen leiden tot oprechte vriendschappen.

Thibaut (Benjamin Lavernhe) is een succesvol dirigent, Jimmy (Pierre Lottin) speelt bij de plaatselijke fanfare. Ze zijn broers, maar weten niet van elkaars bestaan. Tot Thibaut een beenmergdonor zoekt. En vindt. Door adoptie zijn hun levens totaal verschillend verlopen, maar hun liefde voor muziek brengt ze nader tot elkaar. Wanneer Thibaut het muzikale talent van Jimmy ontdekt, blijken de broers meer met elkaar gemeen te hebben dan gedacht.

EN FANFARE ging op het Filmfestival van Cannes in wereldpremière en groeide uit tot publieksfavoriet. Van het Filmfestival van San Sebastián tot Film by the Sea in Vlissingen: EN FANFARE won publieksprijzen op festivals wereldwijd.